„Łatwe zwycięstwo rozgrzało go. Nareszcie znalazł się w swoim żywiole. Żołnierze radzieccy, wciąż ostrzeliwując się, wycofywali się w stronę Bociek. „Bury" zarządził odwrót. „Rekin" wrzucił pod maskę samochodu granat. Głucha eksplozja oznaczała koniec „operacji".
„Bury" nie dotarł już do wsi Nurzec. W obawie przed pościgiem skrył się w ostępach Puszczy Białowieskiej, wysławszy przed tym meldunek do majora „Łupaszki". Dopiero w czwartek następnego tygodnia połączył się z głównymi siłami w leśniczówce Topiły, na południe od Białowieży.
Długie kolumny wagonów towarowych ciągnęły z Niemiec do kraju dniem i nocą. Wracali do domu skazani przez faszyzm na śmierć, za przynależność do narodu polskiego, więźniowie obozów koncentracyjnych. Witali ziemię rodzinną niewolnicy schwytani w ulicznych łapankach, organizowanych na wzór polowań w Afryce przed stu laty. Przechodziły transporty zwycięskich armii.
W tym czasie, gdy list mieszkańców Białostocczyzny, na którym między innymi podpisał się również zamaszyście pan Zygmunt Bachra, dotarł do Komitetu Centralnego PPR, w wydziale kadr 4 dywizji im. Jana Kilińskiego na Boernerowie przygotowano już wykazy żołnierzy, którzy doczekali się nareszcie wymarzonego „odejścia do cywila".“(14)