„— Bóg niech błogosławi panią, droga moja, — wykrzykuje Daniel podniecony, — ja mam swe ręce, ja mam dom i ognisko i krowy, sprzedaję niekiedy jakiego wołu, poluję na zające i pardwy. Na wiosnę będę miał konia, wtedy uprawię tu mokradła i posieję.
Panna chwyta w lot dobrą okazję, by mu pokazać swe usta jego śrut wyłamał jeden z jej zębów, niema co mówić, śbcznie, czy on się nie wstydzi!
Daniel z przerażenia i nieszczęścia ręce wznosi do góry, ale że ona przyjmuje to tak nieobraźhwie i nie płacze, nie wyrzuca mu niczego, nabiera animuszu — Doprawdy — prawie że tego nie widać, w gruncie rzeczy nic to, równie ładna i śliczna była mimo to...
— 0, Boże, śliczna! Patrzajcie! I to również dostałam od czasu ostatniego widzenia się. Piękna blizna, nieprawda
Musiała opowiedzieć cały wypadek na saneczkach, a Daniel nagle głową kiwa i mówi — Jabym był powinien kierować!
— Tak, to racja.
— Następnym razem niech pani tylko przyśle po mnie, przyjdę i z swoją osobą i z sankami.
Jego gotowość działania i wesoła mowa już teraz wywołują w niej uśmiech i sprawiają, że wydaje się jakby pocieszona, ujmuje go poufnie za ramię i pyta — Czy to nie strasznie wygląda, gdy się uśmiecham
— Jakto Ta mała dziurka Zapewniam, że nie byłbym jej dostrzegł, gdyby mi pani sama nie powiedziała. To żadna dziura.“(11)