„— Co mianowicie
— Gdy niedawno poznałem mecenasa Grossenberga, opowiadałem mu też o księżycu. Wówczas też była pełnia... Cha, powiedziałem mu, że z tego dachu wygląda niekiedy na taką krwawą zjawę, że chyba prości ludzie mają rację... kiedy mówią że taki księżyc wróży jakiś pomór.
Czarne fastony włosów poruszyły się, znać patrzyła z powrotem na most. Milczenie...
Uczucie, ujęte w słowa, zawsze niejako traci na sile. Znana jest na przykład niechęć artystów do zwierzeń i opowiadań o swych dziełach w trakcie ich tworzenia. Obawiają się (a nawet wiedzą), iż mogą się wygadać i przegadać. Kondensacja ich wizji, siła skupienia jakby wtedy niknie, rozprasza się wraz ze słowami. Kto wie, czy nie odbywa się coś podobnego w miłości. Niedopowiedziane, a odgadnięte uczucie więcej waży od oświadczeń (tak kiedyś mówił Grossenbergowi Leon).
Na dachu „Sportowej" coraz częściej zapadało milczenie, które zaczynało ich wiązać.
— Niech pan zobaczy, jaką mam zimną rękę — rzekła ni stąd, ni zowąd i podłużna plama jej ramienia zsunęła się z leżaka. Wtedy dłonie ich spotkały się. I od razu bardzo się zdziwił. Bo rzeczywiście, jak to możebne Jej palce były wilgotne i chłodne.
— Czy pani zmarzła
— Trochę.“(3)