„— Czy mogę obejrzeć pańskie szkice — zapytał Vincent.
— Bardzo proszę.
De Bock oddał dobrze twarz dziewczyny, natomiast niczym nie zaznaczył swoistych cech jej ciała. Mogło to być jakie bądź inne doskonałe ciało.
— Oho! — wykrzyknął de Bock przypatrując się szkicom Vincenta — co takiego wymalował pan tu zamiast twarzy Czy to ma być owo pańskie „rysowanie z namiętnością"
— Nie mieliśmy przecie robić portretu — bronił się Vincent — szło o ciało.
— Po raz pierwszy słyszę, że twarz nie należy do ciała — odciął się de Bock.
— Jak pan namalował brzuch, proszę spojrzeć — powiedział Vincent.
—O co chodzi
— U pana wygląda, jak gdyby był napełniony gorącym powietrzem. Nie widać śladu jelit.
— A czemu miałyby być widoczne Nie widzę, żeby tej biednej dziewczynie wnętrzności zwisały na zewnątrz.
Modelka jadła dalej, nie uśmiechnąwszy się nawet. Uważała, że wszyscy artyści są zwariowani, yincent położył swój szkic obok szkicu de Bocka.
— U mnie brzuch jest pełen flaków. Patrząc na niego można rzec, że przez labirynt tych kiszek przeszła niejedna tona pokarmu.
— Cóż to ma wspólnego z malowaniem Nie jesteśmy specjalistami od anatomii. Kiedy ludzie patrzą na moje obrazy, chcę, aby widzieli mgłę między drzewami i szkarłat słońca poprzez chmury. Nie chcę, aby widzieli flaki.“(5)