„Niemcy byli bardzo ruchliwi w powietrzu. Zapóżnione i maszerujące w dzień kolumny nasze były bombardowane kilkakrotnie przez lotnictwo przeciwnika, które zadało nam niemałe straty, zwłaszcza w artylerii i w taborach, Naloty wprowadzały duże zamieszanie w oddziałach i powodowały stratę czasu, potrzebnego na ponowne ich zbieranie i porządkowanie. Nad Balicami krążyły nieustannie Messerschmitty, schodząc bezczelnie lotem koszącym tuż ponad konary drzew. Dwa karabiny maszynowe, stanowiące jedyną obronę przeciwlotniczą sztabu, terkotały gorączkowo, bezskutecznie starając się ściągnąć choć jednego Niemca na ziemię. Tego dnia bezbronne oddziały nasze poznały w całej pełni gorzki smak bezsilności w obliczu przeciwnika, posiadającego potężne lotnictwo i panującego bezwzględnie w powietrzu.
Walki straży tylnej były bardzo zaciekłe. Od wczesnego ranka biła się ona na Zasaniu, na peryferiach miasta. Odznaczył się zwłaszcza jeden batalion, który obsadził północnozachodni fort Przemyśla w rejonie Budy, Lipowica. Odparł on z najbliższej odległości dwa natarcia oddziałów VII korpusu. Dopiero za trzecim razem fala atakujących Niemców ogarnęła i zalała obrońców, których część zdołała się wycofać, przenosząc walki w ulice miasta. W tej fazie boju dzielna postawa straży tylnej umożliwiła 11 dywizji piechoty spokojne odejście na wschód.“(1)